Mijn hoofd wist dat het voorbij was.
Mijn lichaam nog niet.

Ik was negen jaar oud.

Ik reed pony bij de oom van een vriendinnetje. In het begin bleef het daarbij. Tot zijn handen ineens naar beneden gleden. Naar plekken waar ik op die leeftijd nog niets van begreep.

Mijn lichaam wist genoeg.

Ik bevroor. Ik ging uit mijn lijf. En ik liet het gebeuren.

Niet omdat ik daarvoor koos, maar omdat mijn lichaam op dat moment deed wat het kon om mij te beschermen.

Het misbruik duurde ongeveer een jaar. Daarna hield ik het nog jaren voor mezelf. Hij zei dat het ons geheim was. Dat hij de pony’s iets aan zou doen als ik zou praten. Dat mijn vader boos op mij zou worden.

Ik geloofde hem. Ik was negen.

De schaamte en schuld die ik met me meedroeg, voelden als van mij. Maar dat waren ze nooit.

Op mijn veertiende merkte iemand op school dat er iets niet klopte. Ik kreeg uiteindelijk twee weken om het thuis te vertellen. Ik durfde nauwelijks naar huis en bleef steeds langer weg. Tot mijn moeder me na de kermis kwam ophalen en ik eindelijk vertelde dat er iets was gebeurd.

Vanaf dat moment kwam alles in beweging.

Aangifte. Hulpverlening. Therapie.

Ik leerde praten over wat er gebeurd was. Ik kon mijn verhaal vertellen. Ik begreep waar bepaalde gevoelens en reacties vandaan kwamen.

Maar begrijpen betekende nog niet dat mijn lichaam zich ook anders ging gedragen.

Ik ging nog steeds over mijn grenzen. Ik paste me aan. Ik cijferde mezelf weg. Ik kwam terecht in relaties die niet goed voor me waren. Ik wist vaak prima wat gezond was en wat niet.

En toch deed ik iets anders.

Dat is achteraf misschien wel een van de belangrijkste dingen die ik heb geleerd: je kunt met je hoofd allang weten dat iets voorbij is, terwijl je lichaam nog reageert alsof het zich moet beschermen.

Eind twintig confronteerde ik de man die mij had misbruikt. Voor het eerst keek ik naar hem zonder de angst van het kind dat ik ooit was. Dat gaf ruimte.

Maar de grootste verandering kwam voor mij later.

In mijn dertiger jaren kwam hypnose op mijn pad. Daarna volgden ademwerk en lichaamsgericht werken.

En daar merkte ik iets wat ik in al die jaren daarvoor niet op dezelfde manier had ervaren.

Ik hoefde niet nóg beter te begrijpen wat er was gebeurd. Ik hoefde niet eindeloos terug naar het verleden.

Ik kon werken met wat er nú nog gebeurde.

Met de spanning in mijn lichaam. Met automatisch aanpassen. Met bevriezen. Met overtuigingen en reacties die ooit ergens voor nodig waren geweest, maar me inmiddels vooral in de weg zaten.

Langzaam werden mijn grenzen niet alleen iets waarvan ik wist dat ik ze mocht hebben.

Ik ging ze voelen.

Ik ging ernaar luisteren.

En steeds meer leven op mijn voorwaarden.

Voor het eerst voelde ik werkelijk: dit lichaam is van mij.

Dat is de basis van het werk dat ik nu doe.

Ik begeleid vrouwen die als kind seksueel misbruikt zijn en die vaak al veel hebben gedaan aan hun herstel. Ze hebben gepraat, begrepen, verwerkt en misschien verschillende vormen van therapie gevolgd.

En toch merken ze dat hun lichaam nog reageert.

Ze staan snel op scherp. Passen zich automatisch aan. Gaan door terwijl ze eigenlijk willen stoppen. Bevriezen op momenten waarop ze iets willen zeggen. Voelen hun grens pas wanneer ze er al overheen zijn. Of begrijpen rationeel dat ze veilig zijn, maar voelen die veiligheid niet vanzelfsprekend in hun lichaam.

Daar werk ik mee.

Niet door je eindeloos terug te brengen naar wat er toen is gebeurd, maar door te werken met wat je vandaag nog tegenhoudt.

Met hypnose, ademwerk, lichaamsgericht werk en systemisch werk help ik je om oude overlevingsreacties te herkennen en er iets anders naast te leren ervaren. Zodat grenzen steeds beter voelbaar worden. Zodat aanpassen niet meer automatisch de enige optie is. Zodat er meer rust en ruimte ontstaat om te kiezen wat jíj wilt.

Want herstel gaat voor mij niet alleen over kunnen vertellen wat er gebeurd is.

Het gaat er ook over dat je vandaag vrijer kunt leven.

Dat je lichaam niet langer alleen een plek is waar je spanning, alertheid of oude reacties tegenkomt, maar steeds meer een plek waar je jezelf kunt voelen.

Er rust nog altijd veel taboe op seksueel misbruik in de kindertijd. Mensen worden niet geloofd. Trekken zichzelf in twijfel. Of vragen zich jaren later af waarom ze nog steeds reageren op iets wat allang voorbij is.

Daar wil ik verandering in brengen.

Door erover te praten. Door zichtbaar te maken wat er onder de oppervlakte kan blijven doorwerken. En vooral door vrouwen te laten ervaren:

“Wat er toen met jouw lichaam gebeurde, hoeft niet te bepalen hoe jij vandaag in jouw lichaam leeft.”